Henryk (Henri) Epstein
1891 - 1944

Był synem łódzkiego antykwariusza. Uczył się, tak jak Zygmunt Landau, w prywatnej Szkole Rysunku Jakuba Kacenbogena w Łodzi, potem, około 1910 wyjechał na krótko na dalsze studia do Monachium. Po raz pierwszy przybył do Paryża w 1912 r., by niebawem wrócić do kraju w celu odbycia służby wojskowej. Na stałe osiadł nad Sekwaną w 1913, mieszkał i pracował w La Ruche, słynnym “Ulu” na Montparnasse, pawilonie mieszczącym pracownie i mieszkania artystów (Epstein opłacał tam pracownię do 1938) – obok zaprzyjaźnionych z nim Marca Chagalla, Amedeo Modiglianiego, Chaima Soutine’a, Jules’a Pascina, Pinchusa Krémčgne’a, Maurice’a Utrilla. Wszedł w krąg artystów żydowskich związanych z czasopismem “Machmadim”, dyskutujących kwestie narodowej sztuki żydowskiej. Studia kontynuował w prywatnej Académie de la Grande Chaumičre. Jego obrazy trafiały do kolekcji przyjaciół: znanego pisarza i tłumacza Noaha Priluckiego (mieszkał w Warszawie przy ul. Leszno i pod Paryżem), rzeźbiarki Chany Orloff, dziennikarza, nowelisty i krytyka Gustave’a Coquiota. Epstein ilustrował m.in. książkę tego ostatniego Vagabondages oraz Les rois du maquis B. Bernardiego. W latach 20. i 30. często wyjeżdżał malować w plenerze do Owerni, Bretanii, na Korsykę. Miał dom z ogrodem w Epernay nad Loarą. W 1944 roku został wywieziony przez nazistów do obozu deportacyjnego w Drancy. Zginął w jednym z obozów koncentracyjnych.

Wystawiał od początku lat 20. w paryskich Salonach. Do dziś jedyną wystawą indywidualną była ekspozycja pośmiertna w paryskiej Galerie Berri-Raspail (1946). Po wojnie pokazywano jego prace na wielu wystawach zbiorowych środowiska École de Paris.

Artysta wypowiadał się przede wszystkim w technice olejnej, uprawiał również akwarelę, rysunek i grafikę. Był jednym z tych malarzy, w których twórczości uwidaczniał się wpływ Cézanne’a, zarówno w konstrukcji pejzażu, jak i w sposobie przedstawiania postaci. Nie bez wpływu na sztukę Epsteina pozostawały osiągnięcia fowistów, z ich kultem czystego koloru jako wartości rozstrzygającej w kreowaniu wizji natury. Z takim bagażem zbliżył się w swych dojrzałych obrazach do ekspresjonistycznego odłamu Szkoły Paryskiej, któremu ton nadawał Chaim Soutine. Do jego ulubionych tematów należał pejzaż wiejski oraz sceny portowe.

Obrazy w kolekcja: