Pejzaż z przydrożnymi drzewami, 1920
Henryk Epstein

Elementem decydującym o kompozycyjnej i kolorystycznej dyspozycji pejzażu jest parawan smukłych drzew. Narzuca on całości zielono-brązową tonację chromatyczną, której soczystość jest gdzieniegdzie neutralizująco zniuansowana, to znów uwypuklona, szczególnie przez zabudowania prześwitujące spoza pni, z dalszego planu. Bryły i przestrzeń budowane są kolorem, w czym należy doszukiwać się głębokich inspiracji sztuką Cézanne’a. Mimo uproszczenia form daje się odczuć wyraźny impuls obserwowanego z natury, pejzażowego konkretu.

Opisując “leśne” obrazy Epsteina, Aronson podkreśla bogactwo kolorystycznej gradacji i walorowych niuansów w ukazywaniu zieleni drzew [Aronson 1963].

Biografia:

École de Paris 1987; Malarstwo polskie 1992, s. 185.

© Copyright 2001 Tom Podl, art reproductions and text.